Λοιμώξεις και ομοιοπαθητική: οδηγίες προφύλαξης

ΠΡΟΦΥΛΑΧΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

«Όμοια Ομοίοις Εισίν Ιάματα» 
Ιπποκράτης

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι σκευάσματα των οποίων η ουσία έχει υπεραραιωθεί και δυναμοποιηθεί και η δράση της έχει ως στόχο την ενίσχυση του οργανισμού. Το ομοιοπαθητικό φάρμακο δεν καταστέλλει το σύμπτωμα είτε είναι βήχας είτε είναι πυρετός. Ο πυρετός είναι η προσπάθεια του οργανισμού να καταπολεμήσει μόνος του τη λοίμωξη είτε είναι ιογενής, είτε μικροβιακή. 

Ως γνωστόν στην ιογενή λοίμωξη τα αντιβιοτικά δεν έχουν θέση. Ισχύει δηλαδή το κοινώς λεγόμενο: «Ίωση είναι, θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει». Ωστόσο σε άτομα ανοσοκατεσταλμένα, όπως οι ηλικιωμένοι, τα βρέφη, άτομα υπό αγωγή με συγκεκριμένα φάρμακα που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό όπως τα κορτικοειδή ή τα χημειοθεραπευτικά, άτομα που υπόκεινται σε αιμοκάθαρση ή έγκυες, η ιογενής λοίμωξη μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκή όπως μικροβιακή ωτίτιδα, λαρυγγίτιδα, αμυγδαλίτιδα, βρογχίτιδα, βρογχοπνευμονία με αποτέλεσμα να χρειαστεί τελικά αντιβίωση. 

Αντίθετα με το κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο, το οποίο ταιριάζει στην εικόνα που δίνει η οξεία συμπτωματολογία της ιογενούς λοίμωξης από την οποία πάσχει το άτομο, ο οργανισμός θα καταφέρει να αντεπεξέλθει στη λοίμωξη και θα αναρρώσει πιο γρήγορα.

Η διαφορά της Κλασσικής Ιατρικής από την Ομοιοπαθητική Ιατρική στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων είναι η εξής: 

Στην Κλασσική Ιατρική δίνουμε αντιπυρετικό για να καταστείλουμε τον πυρετό, με αποτέλεσμα να εμποδίζουμε μια φυσική λειτουργία του οργανισμού με αποτέλεσμα ο ασθενής να ταλαιπωρείται περισσότερες μέρες με άλλα συμπτώματα, όπως καταβολή και κακουχία. 

Στην Ομοιοπαθητική Ιατρική ο οργανισμός με τη βοήθεια του Ομοιοπαθητικού φαρμάκου θα καταφέρει να αυτοθεραπευτεί και την επόμενη μέρα ανάλογα με το επίπεδο υγείας του ατόμου ή θα αναρρώσει πιο γρήγορα ή θα εμφανίσει νέα συμπτώματα που θα δώσουν την εικόνα άλλου Ομοιοπαθητικού φαρμάκου, το οποίο πρέπει να δοθεί προκειμένου να ενδυναμωθεί περαιτέρω ο οργανισμός.

Σε κάθε λοίμωξη που ξεκινάει, ο ασθενής θα πρέπει να είναι σε συνεχή επικοινωνία με τον Ομοιοπαθητικό Ιατρό γιατί η εικόνα των συμπτωμάτων μπορεί να αλλάξει και μέσα στην ημέρα, οπότε μπορεί να απαιτηθεί διαφορετικό φάρμακο από αυτό που είχε δοθεί αρχικά με βάση τη νέα συμπτωματολογία και αν κριθεί σκόπιμο να εξεταστεί κλινικά από τον Ομοιοπαθητικό Ιατρό και το πρωί και το βράδυ της ίδιας μέρας. Μπορεί για παράδειγμα ο ασθενής να εμφανίζει πυρετό και με μια συγκεκριμένη συμπτωματολογία του δίνεται ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο π.χ. Βelladonna, με το οποίο επιταχύνεται κατά κάποιο τρόπο η ίωση και κάνει τον κύκλο της πιο γρήγορα, οπότε προς το απόγευμα ο ασθενής εμφανίζει ένα βήχα παροξυσμικό για τον οποίο χρειάζεται άλλο ομοιοπαθητικό φάρμακο πχ το Spongia. 

Από την εμπειρία μου ως Γενικός Ιατρός παρατήρησα ότι η συμπτωματολογία μιας ιογενούς λοίμωξης σε έναν οργανισμό που δεν κάνει ομοιοπαθητική αργεί να αλλάξει, οπότε ο ασθενής ταλαιπωρείται περισσότερες μέρες με ένα κοινό κρυολόγημα και στο τέλος καταλήγει να λαμβάνει και αντιβίωση. Από την άλλη πλευρά με τη χορήγηση ενός μόνο ομοιοπαθητικού φαρμάκου η ίωση σε έναν οργανισμό με καλό επίπεδο υγείας διαρκεί συνήθως μόνο μία μέρα, ενώ σε έναν οργανισμό με χαμηλότερο επίπεδο υγείας θα χρειαστεί κάθε μέρα και άλλο ομοιοπαθητικό φάρμακο, το οποίο όμως θα επιταχύνει τον κύκλο της ίωσης και η επόμενη ιογενής λοίμωξη, αν υπάρξει, θα είναι πιο ελαφριά και θα διαρκέσει πιο λίγο. 

Ένα σύνηθες φαινόμενο είναι η εμφάνιση λοιμώξεων του ανώτερου αναπνευστικού (ωτίτιδες, αμυγδαλίτιδες, λαρυγγίτιδες) στην παιδική ηλικία όταν τα παιδιά ξεκινούν για πρώτη χρόνια στον παιδικό σταθμό. Η πρώτη ωτίτιδα συνήθως εμφανίζεται με υψηλό πυρετό και αν ληφθεί αντιβίωση, ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών που θα εμφανίσουν την επόμενη ωτίτιδα θα έχουν πυρετό λιγότερο υψηλό ή και μόνο δέκατα. Αν συνεχιστεί η λήψη αντιβίωσης στις επόμενες ωτίτιδες, το παιδί θα σταματήσει κάποια στιγμή να κάνει ωτίτιδες και την επόμενη χρονιά θα συνεχίσει με λαρυγγίτιδες. 
Αυτό σημαίνει ότι η άμυνα του οργανισμού κατεστάλη στην ωτίτιδα με αποτέλεσμα ο οργανισμός να μη συνεχίζει να εμφανίζει ωτίτιδες και πλέον το πρόβλημα θα εμφανιστεί σε ένα πιο ζωτικής σημασίας όργανο (π.χ. το λάρυγγα) και αν συνεχιστεί η λήψη αντιβίωσης καθώς και η λήψη κορτιζόνης για τη λαρυγγίτιδα, η επόμενη λοίμωξη θα εμφανιστεί στους πνεύμονες (ζωτικά όργανα) με τη μορφή είτε βρογχίτιδας, είτε βρογχοπνευμονίας. Αυτή είναι δυστυχώς η πορεία ενός μεγάλου ποσοστού παιδιών που ξεκινάει από μια λοίμωξη απλή όπως η ωτίτιδα. Βέβαια, η ανωτέρω πορεία λοιμώξεων δεν εμφανίζεται σε όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο αλλά εξαρτάται από το επίπεδο υγείας και την κληρονομική προδιάθεση. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα μπορούν ως εκ τούτου να χρησιμοποιηθούν και όντως χρησιμοποιούνται κατά κόρον σε οξείες λοιμώξεις (κοινό κρυολόγημα, γρίπη, βρογχίτιδα, αμυγδαλίτιδα, ωτίτιδα). 

Εκτός από την αντιμετώπιση μιας οξείας λοίμωξης η Ομοιοπαθητική ενισχύει το ανοσοποιητικό με αποτέλεσμα να μην κρυολογεί εύκολα ο οργανισμός. Η εξεύρεση του κατάλληλου ομοιοπαθητικού φαρμάκου επιτυγχάνεται με τη λήψη ιστορικού το οποίο διαρκεί τουλάχιστον μία ώρα και ο ασθενής ερωτάται για το επίπεδο υγείας του, το ατομικό και οικογενειακό του ιστορικό, την τυχόν ύπαρξη χρόνιας νόσου και την αγωγή της και έπειτα ξεκινάει ένα ερωτηματολόγιο όπου ανιχνεύεται το μεταβολικό και το ψυχολογικό προφίλ του ασθενούς.

Στόχος της Ομοιοπαθητικής είναι να ενισχύσει τον οργανισμό για να κατορθώσει με τα συμπτώματα που εκδήλωσε να απαλλαγεί από τη νόσο είτε είναι οξεία είτε είναι χρόνια, χωρίς να καταπιεστούν αυτά τα συμπτώματα. Αντιλαμβάνεται τα συμπτώματα σαν αντίδραση του οργανισμού ενάντια στην ασθένεια, καθώς προσπαθεί να την ξεπεράσει.

Στέλλα Σκύφτη
Γενικός Ιατρός
Υποπλοίαρχος Ιατρός Λ.Σ. 
Ιατρός Κλασσικής Ομοιοπαθητικής
Τακτικό μέλος της Ε.Ε.Ο.Ι.
Επιστημονικός συνεργάτης στο Ιατρείο Κεφαλαλγίας στο
Γεν. Νοσ. “Γ. Γεννηματάς”