ΚΑΜΒΥΣΗΣ Σαράντος
Πρόεδρος Ε.Π.Λ.Σ Ν.Πελ/σου
Υπεύθυνος Πρωτοβάθμιων
Ενώσεων της Π.Ο.Ε.Π.Λ.Σ.
ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ
Παρακολουθώ έντονα προβληματισμένος ένα ανελέητο πόλεμο του συστήματος στον οργανωμένο συνδικαλισμό, ίσως το τελευταίο ανάχωμα αντίστασης ενάντια στη σφαγή των εργασιακών δικαιωμάτων και κεκτημένων. Το σύστημα εκμεταλλεύεται την ευρύτερη αποσύνθεση της κοινωνίας και δημιουργεί μια αρνητική τάση απέναντι στον συνδικαλισμό, υπερπροβάλλοντας περιπτώσεις που ο συνδικαλισμός ξεφεύγει του ρόλου του (παραβατική συμπεριφορά-συνδικαλιστικές συντάξεις-ταξίδια- ευνοϊκές οικονομικές απαλλαγές σε σχέση με τις άλλες κοινωνικές ομάδες και αμοιβές χιλιάδων ευρώ).
Όμως με το φαινόμενο ντόμινο να συμπαρασύρει και το συνδικαλιστικό κίνημα στα Σώματα Ασφαλείας που χρονολογικά μετρά κάτι περισσότερο από μια δεκαετία, το οποίο όλο αυτό το διάστημα προσπαθεί να οδηγήσει τον ένστολο από μια εποχή εργασιακού Μεσαίωνα (χωρίς ωράριο –νυχτερινή αποζημίωση-πενθήμερο –άδειες-κανονισμό μεταθέσεων), σε μια εποχή που ο ένστολος θα είναι ένας σύγχρονος ,επαγγελματίας, εργαζόμενος, που κάνει το καθήκον του, να προστατεύει την κοινωνία χωρίς να ξεχνάει ότι είναι κομμάτι αυτής. Ενημερωτικά από οικονομικής άποψης τα χρήματα που διαχειρίζονται οι ομοσπονδίες είναι αποκλειστικά συνδρομές των μελών, που για το προσωπικό της ΕΛΑΣ είναι 6 ευρώ μηνιαίως, της ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗΣ 5 ευρώ μηνιαίως και του ΛΙΜΕΝΙΚΟ 4 ευρώ μηνιαίως, χρήματα που προορίζονται για τα λειτουργικά έξοδα και δραστηριότητες των ομοσπονδιών και πρωτοβαθμίων Ενώσεων (Ημερίδες-χριστουγεννιάτικες γιορτές – δώρα παιδιών κ.τ.λ.π).
Δεν μπορούν λοιπόν να προσάψουν στις ομοσπονδίες των Σωμάτων ασφαλείας: συνδικαλιστικές συντάξεις –κρατικές επιχορηγήσεις –ευνοϊκές οικονομικές απαλλαγές σε σχέση με τις άλλες κοινωνικές ομάδες ούτε συνδικαλιστές με βίλες και αλλά χρήματα γκρίζα. Αντιθέτως λόγω της ιδιαίτερης φύσεως του επαγγέλματος του ένστολου, της στρατιωτικής δομής, ο συνδικαλισμός ήταν και είναι ασπίδα προστασίας του εργαζομένου έναντι κάθε παράλογης απαίτησης . Σαν νέος άνθρωπος, ένστολος, εργαζόμενος, συνδικαλιστής, θέλω να σας μεταφέρω ότι συμμετέχουμε ολόψυχα στο σωματείο.
Δεν θα επιτρέψουμε φαινόμενα, που ευτυχώς δεν είχαμε από «άλλη κουλτούρα» που να σημαίνει: συμφέροντα, καιροσκοπισμός, συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, ξεπούλημα συμφερόντων, αγώνων, εξαρτήσεις από διάφορα κέντρα εξουσίας (π.χ. κρατικά όργανα, κόμματα…), προετοιμασία για αναρρίχηση στα κέντρα εξουσίας (μελλοντικός βουλευτής, υπουργός, διευθυντικό στέλεχος), συνέργεια, μέσα από «συμμετοχικούς» θεσμούς, στην καταπίεση (π.χ. οι συνδικαλιστές να αποφασίζουν μαζί με τη διοίκηση, για μεταθέσεις, ρεπό, άδειες) κ.ο.κ. και να κυριαρχούν τα χαρακτηριστικά που συναντάμε στην κοινωνία των αφεντικών: παραγοντισμός, αρχομανία, διακρίσεις σε διοικούντες και απλή βάση, προνόμια στους ηγέτες, γραφειοκρατία, μικροπαραταξιακές κόντρες και άλλα πολλά.
Σωματείο είναι Εγώ- Εσύ–Εμείς
Η οργάνωση των εργαζομένων σε συνδικαλιστικές οργανώσεις αποτελεί αναγκαιότητα, τόσο για την προώθηση και θεμελίωση των δικαιωμάτων τους, όσο και για την προστασία των ήδη κεκτημένων δικαιωμάτων. Οι εργαζόμενοι, οφείλουν να ενταχθούν σε ένα οργανωμένο σύστημα προώθησης και προστασίας των εργατικών τους συμφερόντων, το οποίο θα μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις, θα είναι ουσιαστικό.
Η οργάνωση σε συνδικαλιστικές οργανώσεις μπορεί να προσφέρει τη δυνατότητα αυτή, η συμμετοχή δε των εργαζομένων σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, για την προώθηση των συμφερόντων τους είναι ιδιαίτερα σημαντική Το άτομο το οποίο καταφέρνει να βρει μια εργασία δεν πρέπει να αρκείται σε αυτό. Η συμμετοχή του σε συνδικαλιστικές οργανώσεις θα βοηθήσει στην προώθηση λύσεων για τα ιδιαίτερα προβλήματα που η ομάδα αυτή αντιμετωπίζει. Τα προβλήματα και οι διεκδικήσεις μπορούν να βρουν λύση μόνο με την ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων σε συνδικαλιστικές οργανώσεις. Μέσα από το χώρο του συνδικαλισμού τα προβλήματα θα γίνουν γνωστά.
Οι έννοιες συνδικάτο, σωματείο, συνδικαλισμός έρχονται από πολύ παλιά. Κουβαλούν μαζί τους περιεχόμενα που στις διάφορες ιστορικές συγκυρίες τροποποιούνται, εμπλουτίζονται ή φτωχαίνουν. Σε αυτές τις έννοιες αποδίδουν μεγάλη σημασία, γιατί περιέχουν μέσα τους την ιδέα της ενότητας κόντρα στον κατακερματισμό, περιέχουν το «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ και όχι ο καθένας μόνος του».
Μέσα στις εργατικές συλλογικότητες (στο σωματείο), θα πρέπει να οικοδομείται μια «άλλη κοινωνία»: η «κοινωνία της συναδελφικότητας, της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας, της κοινότητας αναγκών και επιδιώξεων, των ειλικρινών ανθρώπινων σχέσεων». Κα πρέπει να αγωνιζόμαστε για να γίνει αυτό πραγματικότητα.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ!
