Στις 4 Σεπτεμβρίου 1995 περνούσα το κατώφλι της Σχολής Λιμενοφυλάκων στο Χατζηκυριακειο μαζί με άλλα 199 νέα παιδιά αγόρια και κορίτσια γεμάτα όνειρα και προσδοκίες για το αύριο. 17 χρόνια μετά οι αναμνήσεις μου πλημμύρισαν το μυαλό και θέλησα να μοιραστώ τις σκέψεις μου στη Νέα Πλεύση.
Στο χαρτί οι λέξεις μεταμορφώνονται μαγικά σε εικόνες, ζωντανές, περνάνε μπροστά από τα μάτια σου και βλέπεις… βλέπεις την μπλε στολή της αγγαρείας σου να ξεβάφει από την χλωρίνη όταν καθαρίζεις τις τουαλέτες, βλέπεις το θάλαμο και τα κρεβάτια με την γκρι μάλλινη κουβέρτα. Βλέπεις ένα μελαχρινό κορίτσι με σγουρά μαύρα στιλπνά μαλλιά που έμελε να γίνει η κολλητή σου…και ξαφνικά όλες οι αισθήσεις ξυπνούν και ακούς κοριτσίστικα γέλια και τραγούδια και ας έχει δοθεί το σήμα για βραδινή κατάκλιση…
…Ευπειθώς αναφέρω, Δόκιμος Λ/Φ, Σιδηροπούλου Μαρία…
17 χρόνια πέρασαν από εκείνο το “ευπειθώς”…ΛΓ΄ΣΕΙΡΑ…Δ΄ΔΙΜΟΙΡΙΑ…δεν θέλω να γκρινιάξω για τίποτα. Θέλω μόνο να θυμηθώ τις πλάκες μας στο θάλαμο, τις βάρδιες μας στην Σχολή Λ/Φ, το φύσηγμα του μικροφώνου πριν “την έγερση απάντων των δοκίμων”…το πλύσιμο των ταψιών στην αγγαρεία των μαγειρείων… Χρόνια ανέμελα, τίποτε δεν προμήνυε την θύελλα που θα ακολουθούσε.. όμως τώρα περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαίο να είμαστε όλοι ενωμένoι, δυνατοί και αγαπημένοι.
Μέσα από το Σώμα έκανα τους καλύτερους μου φίλους. Σχολή…..άκυρο!.. Σχολή.. στον καιρό!
